Yeniden!

Yeni bir yıl değil, yeniden bir yıl başlıyor! Cümleler yılın son günlerinin yorgunluğunu taşıyor. Belki de herkes umutlarını yeni yıla bağlamış… Oysa şimdi biten yıl da bir sene evvel tüm umutların bağlandığı yeni bir yıldı!

Yeniden… Yaşamak üzere yola çıktığımız yıl, günler, haftalar ve aylar boyunca sürecek. Herkesin yaşamına yeni yeni tecrübeler katarken, bir yandan yaşamımızdan bir şeyleri de birer birer azaltacak. Ömrümüze nefes olacak umutlar umarız katılacak. Hayatın kısa anlar bütünü olduğunu görecek ve küçük mutsuzluklarımızı büyük umutsuzluklara yoracağız. Cümleler kurmaya çalıştıkça eksilecek ve nice hikayemiz yarım kalacak.

“Umutsuz yaşanmaz” dedikçe tam da öyle yaşayacağız: umutsuz! Tabi buna ne kadar yaşamak denilebilirse…

Her ömür bir nefeste başlar ve bir nefeste son bulur. Bu zaman içerisinde iyilikler biriktirip kötülüklerden uzak durabiliyorsak ne mutlu bize… Ancak söyleyecek çok fazla söz de kalmıyor bazen… Ne diyebilirsiniz ki halinizden anlamayan nice kalabalıklara!

Empati olmayan her ortam küçük ya da büyük felaketlerin başlangıcıdır. Sesini duyuramayan onlarca hayat aramızdan sessizce ayrılır. Anlaşılabilmek ve biraz da halden anlayan bir tutuma rastlamak günümüzde altından bile daha değerli oldu! İnsan huzuru ararken huzursuzluğu buldukça ne yapacağını da şaşırıyor. Onca yolu yürüyorsun ama bir adım bile atamamış gibi hissediyor ya da belki hissettiriliyorsun…

Bu çağda yaşamak insanı yalnızlaştırarak yoran ve zamanla da tüketip yok eden olumsuz durumlar bütünü… Bunu yaşadıkça çok net görebiliyoruz! Gitgide tüm dengemizi kaybediyoruz… Oysa derdimiz, kederimiz, tasamız hep aynı… En başta herkesin gelir gider dengesi bozulmuş durumda! Her geçen gün daha da artan ekonomik sıkıntılar yaşıyoruz… Hem de artık insanları “açlık” sınırına dayandıran bir ekonomik sıkıntıdan bahsediyorum. Bir insanın yaşamını sürdürebilmek için gerekli besin maddelerine ulaşamamasından bahsediyorum! Bu ne kadar acı bir durum farkında mısınız?

Peki, teknolojinin gelişmesine ne demeli! Gelişmesine gelişsin, hatta çok ileriye gitsin elbette ona asla bir itirazımız olmaz. Ancak o kadar iş ve meslek tükendi ki! Artık mesleğini yapamamaktan dolayı özellikle üniversite mezunlarının işsizliğinde son çare olan marketlerde, kasiyerler değil hızlı kasalar çalışıyor. Üretim sektöründe insan iş gücü yerini makinelere bırakalı zaten çok zaman oldu. Gazetecilik mesleğine gelecek olursak… Neden kolaylıkla gazeteci olunur düşüncesi yaygın hiç anlamış değilim! Senelerce emek verip okuyup, sonra mesleği sahada öğrenmek için ezildiğimiz sektöre adım atmak bu kadar kolay mı?

Hangi konuya değinsen dert var. Hangi derdi, hangi dertle çözeceğini bilemez olmuşuz toplum olarak.

Ve, nihayet yeni bir yıla giriyoruz… Eskiden olsa bu yıl başaramadığımızı gelecek yıla planlardık ama bu şartlar planları da hayalleri de altüst ediyor. Yaşama çabası her geçen gün daha da zorlaşıyor. Artık iyimser bir bakış açısı sergilemek de ne kadar doğru olur bilmiyorum… Çünkü insan kendisini mutluluğa ne kadar çok inandırırsa çabaladıkça inadına üzerine üzerine gelen mutsuzluğun bedeli de bir o kadar ağır oluyor.

Yeniden! Her şeye yeniden başlama cesareti göstermemiz gereken bir zaman dilimine daha giriyoruz. Takvimler 2026’yı gösterirken içinizden geçen, imkansız olsa da bir gün mutlaka olacak diyerek hedeflediğiniz, umutlandığınız her şeyin birer birer olmasını temenni ediyorum. Sadece kendi hayatının mutluluğunu isteyen insan hayattaki gerçek mutluluğu asla bulamaz. Mutluluklarımızı paylaşarak büyütebilir, acılarımızı ise paylaşarak azaltabiliriz…

Tıpkı hastalıklara karşı olduğu gibi umutsuzluklara da ne kadar bağışıklık kazanırsak yaşam denilen bu zor yolculukta o kadar başarılı olur ve hayatta kalabiliriz diye düşünüyorum… O halde yeni yılda bağışıklığınız ve şansınız bol olsun.

Herkese sağlık, başarı, mutluluk, umut ve huzur dolu bir yıl diliyorum.

Hoş geldin 2026!